Muchomor mglejarka

Amanita vaginata (Bull.) Lam.

Znany też jako: muchomor szarawy

Nazywany również:
Muchomor mglejarka, mglejarka, mglejara, maglejan, bedłka pochwowata, bedłka, bedłka mglejarka, bedłka psia, muchar pochwiasty, muchomor pochwiasty, muchomor szarawy, mglejarka pochwiasta, mglejarka popielata, podsadka pochwiasta, muchorówka bura.

Występowanie:
Od lipca do października w lasach iglastych i liściastych oraz na ich obrzeżach; pospolity.

Wymiary:
Średnica kapelusza 3-12 cm. Wysokość trzonu 10-20 cm, grubość trzonu 0,8-2 cm.

Kapelusz:
Za młodu wypukły, dzwonkowaty, z wiekiem płasko rozpostarty; brzeg wyraźnie prążkowany; niewielki garbek. Popielaty, szarobrązowy, gładki, pod wpływem wilgoci lepki. Nagi, czasem z dużymi łuskami (resztki osłony).

Pod kapeluszem:
Blaszki gęste, szerokie, wybrzuszone, sprężyste, białe, wolne.

Odcisk kapelusza:
Biały.

Trzon:
Pusty, smukły, cylindryczny, kruchy, u góry węższy. Biały lub szary, nagi lub słabo zygzakowaty za sprawą białawych łuseczek. Osadzony w białej wolnej pochwie, która z czasem pokrywa się ochrowobrązowymi lub szarymi plamami.

Miąższ:
Niezmienny, biały; za młodu zwarty, z czasem delikatny i kruchy; bezwonny, o łagodnie słodkawym smaku.

Cechy charakterystyczne:
Brak pierścienia i bulwiastej podstawy przeważnie gładkiego trzonu; kapelusz popielaty bez łusek, z garbkiem i karbowanym brzegiem; pochwa z wiekiem szarobrązowo plamista.

GATUNKI PODOBNE:
Jadalne muchomory, które także nie posiadają bulwiastej podstawy trzonu (nie mylić z pochwą!) ani pierścienia:
Muchomor rdzawobrązowy ma brązowy zarówno kapelusz, jak i plamy na pochwie; pospolity.
Muchomor żółtawy ma żółtopomarańczowy kapelusz i takiego koloru zygzakowaty wzorek na trzonie; rzadki.
Muchomor oliwkowy ma oliwkowobrązowy kapelusz, a jego pochwa czerwienieje po uszkodzeniu; rzadki.
Muchomor brązowooliwkowy występuje tylko w górskich lasach iglastych, a na środku jego kapelusza zalega szarobiała resztka osłony; rzadki.

Wartość:
Jadalny, ale nisko ceniony z uwagi na cienki miąższ.