Wodnicha marcowa
Hygrophorus marzuolus (Fr.) Bres.
Nazywana również: Agaricus marzuolus, Clitocybe marzuolus, Clitocybe marzuola, Limacium camarophyllum subsp. marzuolum
| Występowanie: | Od lutego (pojawia się w początkowym okresie topnienia śniegów) do maja, gromadnie, w lasach iglastych (jodła, świerk, sosna) i liściastych (dąb), przeważnie na mszystym podłożu; gatunek bardzo rzadki (znany jedynie z kilku stanowisk w południowej Polsce). |
| Wymiary: | Średnica kapelusza wynosi od 4 do 12 cm, zaś wysokość trzonu waha się pomiędzy 5 a 8 cm długości przy 1-3 cm grubości. |
| Kapelusz: | Masywny, początkowo półkolisty lecz z wiekiem staje się bardziej płaski a jego krawędź może zyskać nieregularnie pofalowaną formę. Ma gładką, suchą, matową powierzchnię, z początku białawą, lecz stosunkowo szybko uzyskuje kolor szary do ciemnopopielatego, niekiedy z plamkami. |
| Pod kapeluszem: | Blaszki początkowo białe, z wiekiem szarawe; stosunkowo grube, rzadkie, różnej długości, nasady mogą być połączone zmarszczkami międzyblaszkowymi; nieznacznie zbiegające. Brzeg blaszek jest równy. |
| Odcisk kapelusza: | Biały. |
| Trzon: | Masywny, walcowaty lub nieco wygięty; początkowo pełny, z czasem pusty. Posiada powierzchnię lśniącą, jedwabiście włóknistą, gładką, jedynie w górnej części nieco oszronioną. Suchy, w odcieniach bieli lub szarości. |
| Miąższ: | Biały, choć pod skórką kapelusza szarawy. Niezmienny, choć po przekrojeniu niekiedy lekko szarzeje. Stosunkowo zwarty, o łagodnym smaku i słabo słodkawym zapachu (podobnym do muchomora zielonawego). |
| Cechy charakterystyczne: | Owocniki początkowo wzrastają hypogeicznie, z wiekiem unosząc ściółkę we wzgórek, z którego wysuwają się na powierzchnię. Gatunek trudny do pomylenia z jakimkolwiek gatunkiem występującym o tej samej porze. |
| Łatwo pomylić z: | W podobnym środowisku, lecz o późniejszych porach roku, występują dwa nieco podobne gatunki: Wodnicha odymiona rośnie latem i jesienią, a jej kapelusz ma ciemniejszą barwę (jest szarobrązowy lub brązowooliwkowy), zaś blaszki wyraźnie zbiegają na trzon; gatunek równie rzadki, jadalny. Gąska niekształtna rośnie latem i jesienią, ma gęściej rozmieszczone blaszki a miąższ charakteryzuje się mącznym zapachem; gatunek pospolity, jadalny. |
| Wartość: | Gatunek jadalny, choć ze względu na ekstremalną rzadkość występowania nie powinien być zbierany. |
2 komentarze
Truscava
Piękna jest 🙂
Jarosław Orłowski
Oj, tak! Piękna i bardzo rzadka. 🙂